رضا استادي، نويسنده كتاب «زماني كه نامزد بوديم» عقيده دارد كه روزنامه‌نگاري عادت به نوشتن و وسعت بخشي به دامنه لغات پديد مي‌آورد كه دو اصل اول نويسندگي‌اند.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، رضا استادي روزنامه‌نگار و نويسنده جوان گفت: كار خبري در حوزه‌ها مختلف و با آدم‌هاي متفاوت، اشراف اطلاعاتي نويسنده را بيشتر مي‌كند. خيلي وقت‌ها جاي خالي در داستان‌هايم را با تجربيات روزنامه‌نگاري پر كرده‌ام و اين تجربه‌ها كمك زيادي در داستان نويسي به من كرده است.

وي افزود: داستان‌هايي كه آميزه‌اي از تخيل و واقعيت بوده‌اند، خيلي موفق تر از داستان‌هايي هستند كه از تخيل صرف پديد آمده‌اند.

استادي با اشاره به اختلاف زباني روزنامه‌نگاري و داستان نويسي، گفت: اين مساله خيلي مهم نيست. با يكبار مرور بر نوشته مي‌توان آنرا به زبان داستان نزديك كرد. البته مزاياي روزنامه‌نگار بودن در كنار نويسندگي آنقدر زياد است كه اين مشكل اصلا به نظر نمي‌آيد.

نويسنده كتاب" جنبه كثيف قضيه" توضيح داد: در كتاب اولم، كار روزنامه‌نگاري را به صورت جسته گريخته انجام مي دادم و كتاب دوم را زماني نوشتم كه به صورت مستمر فعاليت روزنامه‌اي داشتم، براي همين، داستان دوم تنوع موضوعي بيشتر و هيجان پررنگ‌تر مي‌دارد. 

وي در پايان گفت: مشكلي كه در داستان‌هاي ايراني ديده مي‌شود فضاهاي محدود ذهني است كه به دليل نبود تجربه و مشاهده نكردن روي مي‌دهد. در حالي كه برخي نويسندگان خارجي نظير فردريك فورسايت كه كار خبري نيز انجام مي‌دهند چنان فضاسازي دقيقي –حتي از روستاهاي كوچك- ارايه مي‌دهند كه خواننده متحير مي‌شود.

کد مطلب : 6689