خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 28 ارديبهشت 1396 ساعت 10:00 http://www.ibna.ir/fa/doc/note/248305/گورکن-ها-گریه-هایشان-عمیق-تر-حفر-می-کنند -------------------------------------------------- عنوان : گورکن‌ها گریه‌هایشان را عمیق‌تر حفر می‌کنند -------------------------------------------------- نسرینا رضایی در یادداشتی به بررسی کتاب جدید مجید تیموری به نام «گورکن‌ها گریه‌هایشان را عمیق‌تر حفر می‌کنند» پرداخت. متن : خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- نسرینا رضایی:شعر بلند گورکن ها گریه هایشان را عمیق تر حفر می کنند روایت فقدان معشوقی است که عاشق یا همان راوی حضور کامل خویش را در جهان هستی بی هویت و بی معنا تصور می کند. تقابل بین غیاب و حضور در شخصیت و کارکتر راوی و تاثیر ناگوار آن در روان آن، ریشه ی سرودن شعر بلندی است تا اندوه و تنهایی و روان زخمی او را تسکین دهد. شاید شیوه ای نامتداول باشد برای ترمیم و سلامت روح انسان هایی که تجربه ی زیسته مشابهی داشته اند. هرچند پناه بردن به رویا و تخیل به تصور آن که می توان از این سردرگمی و افسردگی رهایی پیدا کنیم شیوه ای دفاعی و غریزی محسوب می شود ولی شاعر با همین مکانیسم است که می خواهد خصیصه ای برای توانمندسازی درونی راوی پیدا کند تا از این برهه ی زمانی عبور کند ولی ما می دانیم تنها راه حل موجود پذیرش واقعیت بیرونی است تا سلامت روان خویش را تضمین کنیم. همان طور که اشاره می شود بر اساس مبنای روانشناسی سوگ چند نمونه از مراحل مختلف را در این شعر بلند مشاهده می کنیم. ابتدا انکار و دوری گزینی از پذیرش مصیبت از طرف راوی لابد احتیاج به بیماري جدیدي داشته ام/ که از بی وفایی معشوقی فرضی/ حاصل می شود/ تمرینِ فراموشیِ مرگت، شغلی است/ که براي خودم دست وپا کرده ام ص 9 قلب باد مسلول از وزیدن/ ایستاده است/ تا حضور نامرئی تو را/ پررنگ تر از همیشه در خونم/ گوشزد کند ص 12 مرحله خشم و عصبانیت از درد و حقیقت موجود تا این که مرگ/که نبودنش را از خدایان خواسته بودم/ از چهره ي فرشته اي پیر استفاده کرد/ سایه هاي سیاهِ گریستن/ دیوار قلعه ها را بلعیدند/ تا به این زمین/ _این دره ي لعنتی_/ سقوط کنیم ص15 و 16 زندگی این بار خودش آمده بود/ جلوي خانه ام/ و براي رفتن عجله داشت/ نام و نام خانوادگی ام مسموم شده است/ تا این دستگاه، خط ممتدش را/ مدام سوت بکشد ص 39 مرحله معامله یا بده بستان با خداوند پس چرا به صورت اشتباهی/ عمدی یا اتفاقی/ خدایان اسطوره ای مسئولیتی را به عهده نمی گیرند/ تا محیط تنهایی ام/ از فرمول های هندسه بیرون نزند؟ ص 20 و 21 مرحله چانه زنی و میل به جستجوی فردی از دست رفته هنوز کوچه ي مان/ با دیدن پیرمردي که عاشق است/ صداي قدم هایت را رها می کند/ بذر پاشیده شده در مزرعه ي کتف هایت/ دوباره جوانه می زند/ چوب دستی اش پر از شکوفه می شود/ تا مرگ را براي او/ چند سال دیگر به تأخیر بیندازد ص 36 در مرحله چهارم افسردگی و بی قراری نبودي/ نبودي تا مرزهاي شناور این نقشه را/ نفس بکشی/ عقربه ي قطب نما نمی ایستاد/ شمال با رفتنت ناپدید شده بود/ من در خلایی سرسام آور/ اکوسیستم را تغییر می دادم/ و با هر دفعه گریستن/ بیشتر و بیشتر دفن می شدم ص 18 با ثابت ماندن چشم هایت/ سیم خاردارها/ ریشه هایشان را بیرون می کشیدند/ تا مرز به مرز دورتر شوم ص 23 در نهایت پذیرش و تسکین تنهاییم را سوار درشکه اي خواهم کرد/ و زمینم را شخم خواهم زد/ و زمینم با من شخم خواهد خورد/ حیرت می کنم/ که چه درختچه هایی در من است/ و من اکسیژن لازم را براي آن ها نداشته ام ص 42 انسجام درونی این شعر بلند حول محور مسئله مرگ در انسان ها مخاطب را وامی دارد تا با آن همذات پنداری کند و از طرف دیگر روایت داستانیِ سیال ذهنیِ آن نیز از ویژگی های دیگرِ اثر است. مجید تیموری به واسطه روحیه داستان نویسی خویش کارکترهای خود را با وجهه خاص و با تیپ شخصیتی ثابت و باورپذیر ارایه می دهد ضمنا استفاده نکردن از زمان خطی در شعر بلند را به خوبی به کار می برد تا کلیت داستان حفظ شود. قطعا برای پرداختن به دیگر عناصر شعری این اثر، مجال بیشتری می طلبد ولی قابل توجه است که در این شعر بلند ما شاهد روایت مدرن یا دیدگاهی خاص از دنیای امروزی نیستیم و تصور می کنم که خود شاعر نیز این انتظار را از این شعر بلند ندارد.