خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 28 آذر 1399 ساعت 9:00 http://www.ibna.ir/fa/longint/299532/ترجیح-می-دهم-خواننده-فضای-دلخواه-خودش-اتفاقات-بسازد -------------------------------------------------- یک نویسنده در گفت‌وگو با ایبنا مطرح کرد: عنوان : ترجیح‌ می‌دهم خواننده فضای دلخواه خودش را برای اتفاقات بسازد -------------------------------------------------- صبا اخوت گفت: تلاش کردم از خلال تعاملات و اتفاقات به فضا هم اشاره شود چرا که ترجیح می‌دادم توجه خواننده به تعاملات، زبان و شخصیت‌ها متمرکز شود و او فضای دلخواه خودش را برای این اتفاقات بسازد. متن : خبر گزاری کتاب ایران (ایبنا)- الهام استرابی: صبا اخوت نویسنده جوان ایرانی و ساکن کشور آلمان در نخستین اثر خود شعری به فارسی برایم بخوان با بهره گیری از دانش روان درمانگری اش مجموعه ای را مکتوب کرده و با تاکید بر تاثیر گذاری دوجانبه درمانگر و مددجو بر هم به بررسی زبان و آثار هم زبانی و غیر هم زبانی پرداخته است. او این مجموعه را در هفت فصل و با روایت دو زبان مشترک و پنج روایت زبان غیر مشترک در 83 صفحه پدید آورده و به همت نشر جهان کتاب در اختیار خوانندگان قرار داده است. در ادامه گفت وگوی ایبنا با او را می خوانید. ابتدا بفرمایید نوشتن را چگونه و از کی آغاز کردید؟ نوشتن همیشه علاقه شخصی من بوده است یعنی از همان زمان کودکی و بعدتر نوجوانی در کنار نقاشی، داستان یکی از رسانه های قابل اتکا برای بیان خودم بوده است. داستان ها را معمولا در جمع های دوستانه می خواندم یا در گاهنامه ای که در مدرسه داشتیم چاپ می کردم. دوران دانشگاه باعث شد تا دوباره به نوشتن روی بیاورم و اولین جستارم را با عنوان سرحرفی در فصلنامه زنده رود اصفهان چاپ کردم. کتاب حاضر اولین کتاب چاپ شده از من است. شما برای نوشتن مجموعه تان از تجربه های شخصی خود استفاده کردید؟ چه دلیلی برای آن داشتید؟ من اساسا خودم را روان درمانگر می دانم و داستان یکی از مدیوم های مورد علاقه ام برای بیان خودم بوده است. از آنجایی که در حرفه روان درمانی خود و تجربه خود اهرم کار است، تجربه شخصی چیزی است که نمی تواند از من جدا باشد. شما در شعری به فارسی برایم بخوان با نگاهی متفاوت به زبان به روایت پرداختید . و دغدغه اصلی تان زبان بوده؛ کمی برایمان از این نگاه صحبت می کنید؟ شاید ما زمانی به یک پدیده خودآگاهی بیشتری پیدا می کنیم که آن را در بستر جدید استفاده کنیم و به عبارتی آن، دیگر امر روزمره یا مفروض نباشد. از زمانی که در حرفه و زندگی روزمره ام از زبان دیگری استفاده می کنم، به خودِ زبان چه فارسی و چه آلمانی و اثرات بینافردی اش توجه بیشتری دارم و گاه به آن از بیرون نگاه می کنم. فضای روایت ها با کمترین جزییات در فضاسازی و تاکید بر اتفاقات با مراجعین ساخته می شود. تعمدی در این امر بوده است؟ همانطور که اول کتاب هم اشاره شده است این اتفاق ها و شخصیت ها براساس واقعیت نیستند یعنی این مراجعین، شخصیت های خیالی داستان من هستند. در داستان هایم فضاسازی دغدغه من نبوده است، بیشتر تلاش کردم از خلال تعاملات و اتفاقات به فضا هم اشاره شود چرا که ترجیح می دادم توجه خواننده به تعاملات، زبان و شخصیت ها متمرکز شود و او فضای دلخواه خودش را برای این اتفاقات بسازد. به نظر شما و با توجه به ویژگی های آن کتاب تان در کدام ژانر طبقه بندی می شود؟ به نظرم کتاب را می توان در ژانر داستان های روان درمانی طبقه بندی کرد. یعنی آنجا که داستان و روان درمانی در تعامل دوطرفه با یکدیگرند؛ به عبارتی از روان درمانی در قالب داستان و با حفظ حریم شخصی افراد روایت می شود. در روان درمانی هم گاه از روایت، تصویرسازی، استعاره و دیگر مولفه های داستان نویسی استفاده می شود. راوی در این مجموعه چگونه شکل گرفته است؟ راوی سوم شخص است که خود یکی از شکل های دانای کل است، یعنی سوم شخصی که اطلاعات او در خیلی از جاها محدود به ذهنیت افراد است و در اثر تعامل با آنهاست که به اطلاعات جدید دست می یابد. در آینده باز هم از تجربه های شخصی تان به این شکل می نویسد؟ بله،تا الان در این خصوص بازخوردهای خوبی گرفته ام و برای کارهای آینده باز هم از آن استفاده می کنم. در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟ در حال حاضر تمرکز اصلی ام بر کارم و تکمیل دوره تخصصی ام، روان تحلیل گری در انستیتو آندریاس سالومه شهر گوتینگن آلمان است؛ در کنار آن مشغول طرح اولیه کتاب جدیدم نیز هستم.