خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 7 بهمن 1397 ساعت 0:00 http://www.ibna.ir/fa/doc/longint/271062/امیرحسین-فردی-تلاشش-این-کرامت-انسانی-حفظ-شود -------------------------------------------------- معرفی نویسندگان شاخص چهار دهه انقلاب اسلامی/ 11 عنوان : امیرحسین فردی تلاشش این بود که کرامت انسانی حفظ شود برای آقای فردی، مسجد مدل زندگی بود -------------------------------------------------- ابراهیم زاهدی مطلق گفت: امیرحسین فردی، امیرحسین فردی تلاشش برای این بود که کرامت انسانی حفظ شود و می‌گفت انقلاب ما برای این به‌وجود آمد که کرامت انسانی حفظ نشده بود نه به دلایل دیگر. خودش هم به شدت به انسان‌ها و انسانیت احترام می‌گذاشت. در «اسماعیل» و «گرگ‌سالی» هم ارزش به انسان کاملا بارز است. متن : خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- زهرا حقانی: امیرحسین فردی، متولد 1328 در روستای قره تپه اردبیل از نویسندگان نسل انقلاب است. علاوه بر ده ها رمان و داستان کوتاه و سفرنامه ای که از وی به جای مانده،عضویت در حوزه اندیشه و هنر اسلامی، سردبیری و مدیرمسئولی کیهان بچه ها به مدت ۳۱ سال، مؤسس و مدیر مسئول کیهان علمی، مدیریت مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری، عضویت در شورای داستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضویت در شورای داستان بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس، مسئولیت جشنواره انتخاب کتاب سال شهید حبیب غنی پور، مسئولیت شورای ادبیات داستانی نیروی مقاومت بسیج، پایه گذاری جلسات داستان نویسی در مسجد جوادالائمه (ع) و پایه گذاری جایزه داستان انقلاب از دیگر کارها و خدمات وی است. به بهانه چهل سالگی انقلاب و در قالب پرونده معرفی نویسندگان شاخص چهار دهه انقلاب اسلامی، درباره ویژگی های قلم و شخصیت نویسندگی امیرحسین فردی و معرفی برخی از آثار شاخص وی با ابراهیم زاهدی مطلق؛ نویسنده و روزنامه نگار، به گفت وگو نشستیم. به عنوان کسی که سال ها با امیرحسین فردی آشنایی و دوستی داشتید، او را چطور معرفی می کنید؟ تعریف مرحوم فردی در یک جمله این است که او به معنای واقعی یک انسانِ شاعر بود. آنقدر دنیا را قشنگ و شاعرانه می دید که چند بار هم به او گفتم، چرا شاعر نشدی؟ او زاده اردبیل و بچه طبیعت بود. یک نویسنده خوب بود، ولی خودش ازنظر شخصیتی از همه کتاب هایش بالاتر بود. بعضی نویسندگان را به آثارشان می شناسند و آنقدر آثار بزرگی دارند که خودشان جلوی این آثار خیلی کوچک به نظر می رسند. وقتی وارد حریم شخصی آن ها شویم، احساس پشیمانی به انسان دست می دهد و ابهت آثارش نیز می ریزد. اما اگر چند کتاب امیرحسین فردی را می خواندید و بعد با او از نزدیک ارتباط برقرار می کردید، در همان برخورد این اندیشه در ذهنتان ایجاد می شد که چرا من زودتر او را ندیدم؟ خیلی از آثارش بالاتر بود. بالاتر از جایگاه یک شهروند، نویسنده، سردبیر و مدیرمسئول، در یک نقطه انسانی قرار داشت. بیش از آنچه به ایرانی ها به ویژه نوجوان توصیه کنم که کتاب های آقای فردی را بخوانند، توصیه می کنم خودش را بشناسند. نگاه امیرحسین فردی در قصه های گل بهار، میرزا کوچک خان و گرگسالی و ...، خیلی متفاوت و زیباست. قلم مرحوم فردی از نگاه شما دارای چه ویژگی هایی است؟ تا این سن آثار بسیار متنوعی از نویسندگان ایرانی و خارجی خوانده ام. بارها چه در کسوت روزنامه نگاری و چه در جلسات داستان نویسی رودررو با نویسندگان ایرانی درباره آثارشان بحث کرده ام، بدون اغراق، کمتر کسی را دیدم که به معنای واقعی مثل امیرحسین فردی، قصه را بفهمد؛ او روح داستان را می فهمید و قصه را خیلی خوب بررسی می کرد. خیلی هم ساده صحبت می کرد. درباره ویژگی های قلم مرحوم فردی باید گفت که در همه کارهایش اعم از بزرگسال و کودک و نوجوان، توصیف به شدت قوی است. فردی نه به معنای فلسفی، بلکه به معنای انسانی، به شدت طبیعت گرا بود. از حضور در طبیعت لذت می برد و هرجا که حضور پیدا می کرد، در مدتی کوتاه زیبایی هایی را می دید که بسیاری افراد آن ها را نمی دیدند. به جزئیات طبیعت و محیط اطرافش توجه زیادی داشت و اینها را به بهترین شکل در کارهایش منعکس می کرد. شخصیت پردازی و قصه پردازی های مرحوم فردی شاید به قوت و قدرت خیلی ها نباشد، ولی در زمینه توصیف به جرأت می گویم در کشورمان کم نظیر است. برخی از نویسندگان ازجمله نویسندگان موفق در آثارشان تنوع قومیتی چندان به چشم نمی آید و مثلا در آثار دفاع مقدسی آن ها یا حتی رمان های اجتماعی و ... فقط بر مناطقی خاص از کشور متمرکز شده اند، ولی به نظر می رسد نویسندگانی مثل ابراهیم حسن بیگی یا امیرحسین فردی، به گوشه گوشه ایران از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، توجه داشته اند؟ امیرحسین فردی یک مساله بسیار مهم در زندگی اش داشت، اینکه به شدت وابسته به مادرش بود، به همین دلیل خیلی از سفرها را نمی توانست برود و بیش از دو روز از مادرش دور نمی ماند. پس از درگذشت مادرش انگار تمام شد، تقویم روی میز کارش پس از اینکه مادرش از دنیا رفت، دیگر ورق نخورد و روی همان تاریخ ماند. اما ظرف همان یکی دو روزی که به جایی می رفت، بسیار زیبا و با جزئیات دقیق آن را توصیف می کرد. او طبیعت را به شدت دوست داشت و همه چیز را زنده می دید. آدم ها را خیلی دوست داشت و امکان نداشت نسبت به یک انسان کینه و ناراحتی داشته باشد. هیچگاه درباره آدم ها قضاوت بد نداشت. این خصلت ها از شخصیت نویسندگی و آثارش بسیار فراتر است. به نظرم باید کرسی توصیف در ادبیات ایران را به نام امیرحسین فردی ثبت کنیم. توصیف های او از عناصر طبیعت همچون درخت، کوه، رودخانه و جنگل بی نظیر است. توصیف های او در گرگ سالی و سیاه چمن بی نظیر است. در مجموعه گل بهار توصیف های زیبایی می بینم. اثری مثل سیاه چمن را با توصیف های عالی خلق می کند. در آثار نویسندگان مختلف ایجاد تعلیق، شخصیت پردازی، درن مایه های اجتماعی و سیاسی و یا نثر زیبا درخشان تر است، اما در نوشته های فردی، عنصر توصیف درخشان ترین عنصر است. او مثل فیلم های فانتزی، طوری توصیف می کند که اگر مثلا درباره کوه صحبت می کند، انگار خودمان وسط کوه هستیم یا اگر درباره رودخانه صحبت می کند، احساس می کنیم کنار رودخانه نشسته ایم. آثار بزرگسال امیرحسین فردی مانند سیاه چمن، اسماعیل، گرگ سالی و میرزا کوچک خان بیشتر با موضوع انقلاب و مبارزه و ایستادگی در برابر ظلم و جور است. درباره نقاط قوت و ضعف و شاخصه های این آثار بگویید. گرگ سالی ادامه رمان اسماعیل است و قرار بود کتاب سومی هم وجود داشته باشد که پیمانه عمر امیرحسین فردی به سر آمد. او جایزه داستان انقلاب را در حوزه هنری بنیانگذاری کرد و لذا خودش را هم متعهد دید که در این زمینه کاری انجام دهد. پیش از راه اندازی این جایزه در صحبت هایش می گفت کسی درباره انقلاب چیزی ننوشته است و این دغدغه روزانه اش بود. لذا جشنواره داستان انقلاب را برای نوشتن داستان درباره انقلاب، پایه گذاری کرد. در صحبت هایش با دوستان نویسنده می گفت همه سرشان به جنگ گرم شد و از انقلاب غافل شدند و اساسا دشمنان ایران، جنگ را با همین هدف به ما تحمیل کردند که از انقلاب غافل شویم. مرحوم فردی، انقلاب را به معنای متداول که امروز چه مسئولان حکومتی و چه نویسندگان و دانشگاهیان و ... می دیدند، نمی دید. در جامعه ما ارزش انسان پایین آمده بود و انقلاب شد که انسان ارزش پیدا کند. او با هرچیزی جز این نوع نگاه، موافق نبود. امیرحسین فردی تلاشش برای این بود که کرامت انسانی حفظ شود و می گفت انقلاب ما برای این به وجود آمد که کرامت انسانی حفظ نشده بود نه به دلایل دیگر. خودش هم به شدت به انسان ها و انسانیت احترام می گذاشت. در اسماعیل و گرگ سالی هم ارزش به انسان کاملا بارز است. اسماعیل، نوجوانی است که در خانواده ای در جنوب شهر و کنار خط راه آهن بزرگ می شود که به نوعی خود امیرحسین فردی است. به نوعی وقایع و موقعیت های این داستان را تجربه کرده است. او مدتی کارمند بانک صادرات بوده و حتی بین دوستانش به امیر بانکی معروف بود، مانند شخصیت اصلی رمان اسماعیل که کارمند بانک صادرات است. پیش از انقلاب، گفته می شد بانک صادرات را بهائی ها اداره می کردند و آنهایی که به نوعی تعهدات مذهبی داشتند، سعی می کردند با این بانک همکاری یا مبادلاتی نداشته باشند. فردی در کتابش به این موضوع اشاره می کند. رمان ها معمولا باید یک نشانه هایی از تاریخ نگارش خود داشته باشند. این رمان کاملا این نشانه ها را در خود داشت. از این کتاب، می توان به یک سری از اتفافات دهه چهل و پنجاه ایران رسید. به نظرم مهمترین محور در رمان اسماعیل، موضوع عشق اوست. فردی در توصیف و یافتن عمق عشق بسیار موفق بود. عشقی که اسماعیل به آن دختر دارد، هم نجیب و هم عفیف و هم واقعی است. او به عشق کاملا اعتقاد داشت. در کتاب اسماعیل چند چیز خیلی پررنگ است؛ عشق، تاریخ و شخصیت کمونیست داستان. نویسنده آنقدر خوب و زیبا این شخصیت را نشان داده که در هیچ داستان دیگر ایرانی ندیدم. به طور کامل یک شخصیت کمونیست واقعی را ترسیم کرده، به گونه ای که مخاطب اصلا نسبت به این شخصیت حس بد ندارد، فقط او را فردی گرفتار شعارهای تاریخی می بیند. او را هم یک انسانی می بینیم که مبارزه می کند، با این تفاوت که مثل آن شخصیت دیگر نیست. در خیلی از آثار، یک جوان کمونیست مبارز در زمان شاه، در هیبت یک شخصیت سیاه و شعارزده و خائن نشان داده می شد، درحالی که در اسماعیل شخصیت این فرد به آن صورت تصویر نشده است. شخصیت های داستان او، انسان های واقعی هستند. اسماعیل یک انسان واقعی است که دچار تزلزل هم می شود. همچنین ایجاد و توزیع فضای تاریخی و واقعیِ دهه های 40 و 50 نیز از دیگر محورهای درخشان این کتاب است. وقتی کتاب را می خوانیم، در حال خواندن رمان هستیم، ولی در جای جای کتاب با وقایع تاریخی آشنا می شویم. در رمان گرگ سالی هم پررنگ ترین عنصر، توصیف است. او در این دو کتاب، از تجربه زیسته خود استفاده کرد. درباره نقاط ضعف رمان گرگ سالی هم به عنوان مثال می توان به این نکته اشاره کرد که با پیدا شدن شخصیت آمریکایی، یک دفعه فضا سورئال می شود که برای من قابل قبول نبود، چون تا پیش از آن داستان کاملا عادی پیش می رفت. امیرحسین فردی، داستان نویس خیلی برجسته ای نبود. داستان هایش ضعف های عادی خود را داشت و توصیف بر همه چیز غالب بود. او در رمان هایش ازجمله اسماعیل چند داستان را پیش نمی برد و از ابتدا تا انتها، اسماعیل داستان را جلو می برد. نه اینکه بلد نبود، مساله این است که بلد بودن یک چیز است و اجرا کردن آن یک چیز دیگر. در آثارش اصلا سفارش از قبل نداشت. برخی آدم ها هستند که خودشان چندان دیده نمی شوند، ولی آدم های زیادی را می سازند و بالا می برند. در کشور ما آدم های مختلف در حوزه های مختلف ازجمله بسیاری از هنرمندان و بزرگان عرصه ادب به نوعی به امیرحسین فردی وصل می شوند که برخی از آن ها همچون مرحوم رسول ملاقلی پور نیز متواضعانه این را پذیرفته و اذعان کرده اند. اگر این خصوصیات را در کنار آثارش بگذاریم، سطحشان قابل مقایسه نیست. او وقتش را بجای اینکه بیشتر صرف نوشتن کند، برای این کارها می گذاشت. برای دیگران بیش از خودش وقت می گذاشت. خودش را موظف می دانست به همه کمک کند. حتی اگر کسی از دورترین روستاهای سیستان و بلوچستان اولین اثر چند صفحه ای خود را برای او می فرستاد، خود را موظف می دانست که آن را بخواند و نظر بدهد و جواب نامه اش را بدهد. امروز چند نفر را می شناسیم که اینگونه باشد؟ او داستان نویس حرفه ای نبود، به این دلیل که وقت درجه یک خود را برای داستان نویسی نگذاشت و این وقت را برای آدم های دیگر گذاشت. این کتاب به انگلیسی هم ترجمه شده که نشان می دهد برای مخاطبان آن سوی مرزهای ایران نیز جذابیت دارد. اصولا هر موضوعی که در ایران رخ می دهد، برای دیگران جذابیت دارد. یک فیلم ساز یا نویسنده انگلیسی هم موضوع کشور خود را محور قرار می دهد و در ایران هم اینگونه است. ما درباره وضعیت گذشته و حال ایران می نویسیم و این برای خارجی ها دارای جذابیت است. چرا قصه های سبلان اثر محمدرضا بایرامی جایزه می گیرد؟ چون داستان های یک فضای روستایی ایران را روایت می کند. یا رمان سه کاهن قیصری که درباره پیامبر (ص) است و به چند زبان ازجمله روسی ترجمه شده است. البته این برای همه نویسندگان ایرانی رخ نداده که بخشی از آن به همت افرادی که در کشور هستند برمی گردد. به عنوان مثال قبل از انقلاب مرکز فرهنگی شوروی در تهران وجود داشت که برای معرفی فرهنگ و نویسندگان آن کشور تلاش می کردند. اما آدم های فرهنگی ما در خارج از کشور، دنبال خرید و فروش پسته و فرش و ... هستند. اگر رایزن های ما آدم های فرهنگی باشند، انتقال و تبادل فرهنگی رخ می دهد. البته افرادی هستند که به عنوان رایزن فرهنگی ایران در کشورهای دیگر، ارتباطات فرهنگی برقرار کرده و در راستای تبادل فرهنگی تلاش می کنند. چند سال پیش 30 هنرمند ایرانی اعم از خواننده، هنرپیشه، کارگردان، نقاش و عکاس و ... به سوریه دعوت شدند، یک روز و نیم معطل بودیم که رایزن فرهنگی ایران وقت ملاقات و دیدار بدهد! در بحث ترجمه اگر آثارمان ترجمه نمی شود باید دید موانع کجاست و درصدد رفع و اصلاح آ نها تلاش کرد. نویسنده ما داستان می نویسد، ولی کسی که باید آن را معرفی و عرضه کند، در وادی دیگری سِیر می کند. بسیاری معتقدند رمان اسماعیل حاصل سال ها شاگردی امیرحسین فردی در مکتب نویسندگان روس بوده و به آثار قرن های 19 و 20 روسیه شباهت دارد. با این عقیده موافقید؟ این حرف کاملا درستی است و آقای فردی، پیرو مکتب داستان نویسی روسیه بود. یادآوری این نکته لازم است که او به شدت اهل مطالعه بود و امکان نداشت آن مرحوم را جایی ببینید و در حال خواندن یا نوشتن نباشد. البته گاهی در جلسات حضور داشت و حالت چهارمی هم وجود داشت که مشغول فوتبال بازی کردن بود. در مسجد جواد الائمه (ع) نیز یک تیم فوتبال داشت و بسیار هم منظم بود و روزهای یکشنبه و سه شنبه که فوتبال داشت، هیچ قراری نمی گذاشت. اما بیشتر اوقات یا در حال نوشتن بود یا خواندن. فردی آنقدر با مکتب داستان نویسی روسیه اُنس داشت که حتی به شوخی و به دلیل شخصیت مذهبی تولستوی، به او لقب حاج آقا تولستوی را داده بود. روس ها را خیلی دوست داشت و اثری از نویسندگان حتی متوسط روسیه نبود که نخوانده باشد. کتاب های حجیم را با حوصله و دقت می خواند. جنگ و صلح را دو بار خوانده بود. مجموعه چهار جلدی خانواده تیبو را با حوصله خواند. او چون مدل نوشتن روس ها را دوست داشت، خیلی از آن سبک تاثیر گرفته بود. خودساخته بود و کسی نمی تواند در ایران ادعای معلمی بر مرحوم فردی را داشته باشد. در جلسات داستان نویسی از قبل تا بعد از انقلاب، هم خودش یاد می گرفت و هم یاد می داد. برای برخی مسجد، شعار و نان و یا شاید پست باشد، ولی برای آقای فردی، مسجد مدل زندگی بود؛ بدون اِغراق و بدون اینکه از این راه دنبال نان باشد. خیلی از بچه های مسجد بعد از پیروزی انقلاب به دنبال کار و زندگی شان رفتند، ولی مرحوم فردی تا روز آخر زندگی اش هم در مسجد بود. مسجد جزئی از زندگی اش بود. جلسات داستان نویسی را هم در مسجد برگزار می کرد، اما به صورت جلسات بحث و تبادل نظر نه حالت استاد و شاگردی. مدل او در این جلسات، مثل همه کارهایش از جنس خانه و مسجد بود. در رمان گرگ سالی به موضوع اصلاح نژاد گرگ های ایرانی از سوی آمریکایی ها پرداخته می شود. نویسنده با مطرح کردن این موضوع، به چه مساله ای اشاره دارد؟ این یک مساله واقعی است که برای اصلاح نژاد و تربیت صورت می گرفت. فردی در کتابش از این موضوع استفاده کرده و آن گرگ ها به گرگ بودن مستشاران آمریکایی اشاره دارد. او صد در صد هدفش در کتاب، اشاره به این موضوع بوده که آمریکایی ها با حضور در ایران، برخی افراد ازجمله بازجویان ساواک را مانند گرگ تربیت کرده اند. فردی در ناخودآگاه خود به گرگی که حضرت علی (ع) در نامه به مالک اشتر به آن اشاره کرده، توجه داشته است. حضرت به مالک فرمود حالا که والی شدی، مثل گرگ درنده نباش که فرصت را غنیمت می داند آدم ها را بدرد. همیشه کشورهایی که در زمینه هایی ناتوان و کم توان هستند، از تجربه دیگر کشورها استفاده می کنند. مرحوم فردی درباره میرزا کوچک خان هم کتاب نوشته است. این موضوع نشان می دهد که او در کارهایش به وقایع و شخصیت های مختلف ایرانی از قومیت های مختلف توجه داشت. او برای آدم هایی مانند میرزا احترام زیادی قائل بود و کتاب میرزا کوچک خان را با عشق نوشت. امیرحسین فردی سال 54 و در روز سیزده بدر وارد مسجد جواد الائمه (ع) می شود. در دوره ای وارد مسجد شد و اینکار را استمرار داد که کمتر کسی چنین می کرد. در این دوره و در سن حدود 24 سالگی وارد مسجد شد و به فعالیت پرداخت. طبیعی است که این آدم عاشق میرزا کوچک خان یا جلال آل احمد شود. اگر غیر از این اتفاق می افتاد، باعث تعجب بود. قبل از انقلاب حتی حرف زدن درباره فوتبال و ورزش هم برای آدم های مذهبی مانند زدن حرف کفر بود. اما در مسجد جواد الائمه تاتر اجرا می شد و در آن فیلم ساخته شد. درک عمق این مساله در آن دوره برای هر کسی ممکن نبود. سال ها پیش مصاحبه ای با ایشان داشتم و درباره جلال آل احمد سوال کردم که پاسخ داد، جلال برای ما مثل عمو بود. مرحوم فردی به آدم ها نگاه احترام آمیزی داشت به ویژه آدم هایی مثل میرزا کوچک خان و جلال. احساس می کرد وظیفه دارد که درباره میرزا کوچک خان بنویسد. آثار کودک و نوجوان امیرحسین فردی، از نظر کیفی در مقایسه با آثار بزرگسالش در چه سطحی قرار دارد؟ من سطح کیفی آثار حوزه کودک و نوجوان او را بالاتر می دانم. روح ادبیات این دسته از کارهای آقای فردی از کارهای انقلابش بیشتر است. او بیش از آنچه به داستان انقلاب توجه داشته باشد، به داستان نویسی پس از انقلاب توجه داشت و به همین دلیل داستان درباره انقلاب هم نوشته است. این دسته از کتاب هایش را از روی احساس تکلیف نوشت، ولی آثار کودک و نوجوانش را از روی عشق هنری اش نوشت. در سال های اولیه پس از پیروزی انقلاب که مسئولیت کیهان بچه ها را داشت، تعدادی از اقوامش در اردبیل از او می پرسند که چه کاری می کنی؟ وقتی پاسخ او را شنیدند گفتند که ان شاء الله با تلاش بیشتر برای بزرگترها می نویسی! برایم تعریف کرد که این حرف خیلی به او برخورده بود. به نظر من در کارهای مختلف کودک و نوجوانش، بارقه های هنری و عشق به هنر بیشتر دیده می شود. این نویسنده در حوزه های دین و دفاع مقدس هم آثار مستقلی دارد؟ در حوزه بزرگسال همانطور که ذکر شد بیشتر آثار مرحوم فردی، در حوزه انقلاب و مبارزه با ظلم است، ولی در حوزه کودک نوشته هایی با موضوعات دینی دارد. اما درباره دفاع مقدس کتابی ننوشته است. البته یک مجموعه داستان با عنوان ملاقات با آفتاب هم دارد که شامل 8 داستان با محوریت موضوع امام خمینی (ره) است. به نظر می رسد که ردپای زن ها نیز در آثار او خیلی کم رنگ است؟ بله این نکته درست است و زن ها در کارهایش نقش محوری ندارند، اما مرحوم فردی اصلا به تفکیک جنسیتی زن و مرد اعتقاد نداشت و در آثارش نیز این را مدنظر داشت. در رمان اسماعیل هم نه اسماعیل پررنگ است نه دختری که عاشقش بود، بلکه عشق پررنگ بود. در کارهای مرحوم فردی، مادر نقش پررنگی دارد. در کارهای کودک او هم دخترها نقش پررنگی دارد. در مجموعه داستان های گل بهار برای حوزه کودک، شخصیت اصلی یک دختر است. زندگی امیرحسین فردی از جوانی تا زمان بدرود حیات، به نوعی با مسجد جواد الائمه (ع) پیوند خورده بود. به عنوان سخن پایانی در این باره بگویید. قبل از انقلاب، هر مسجدی به فعالیتی معروف بود. فردی از دلبستگان مسجدی بوده که در حوزه فرهنگ و هنر در کل کشور خاص بوده و هست. این مسجد کتابخانه داشت و جلسات داستان خوانی و داستان نویسی به طور مستمر در آن برگزار می شد. گروه تاتر و فعالیت های جنبی دیگری نیز داشت. پایه گذار کتابخانه مسجد جواد الائمه (ع)، هادی علی اکبری بوده که خوره کتاب بود. این کتابخانه در یک دوره ای در دهه 60، بالای چهار هزار و 500 عضو فعال داشت که قریب به اتفاق آن ها نوجوان ها و جوان ها بودند. ولی متاسفانه امروز رونق چندانی ندارد. بنیانگذار جلسات داستان خوانی و داستان نویسی مسجد هم که در کتابخانه برگزار می شد، مرحوم فردی بود و در ادامه در اتاقی که به عنوان انباری استفاده می شد، کتابخانه تخصصی داستان دایر می شود. بسیاری از کتاب هایی که در هیج جای کشور پیدا نمی شود، در آن کتابخانه وجود داشت. در این پرونده بخوانید -نویسنده ای توانا و متعهد به ارزش های انقلاب و دفاع مقدس -شیرزادی فراجناحی و کاملا وفادار به ادبیات است -علی موذنی سیر متعهدانه حوزه روشنفکری را طی کرده است -نقش جنگ و کوهپایه های سبلان در شکل گیری شخصیت نویسندگی بایرامی -فراست می توانست رمان پرفروش بنویسد، ولی در حوزه باورهایش نوشت -امیرفجر نشان داد با تکیه بر فرهنگ، تمدن و سنت می توان ادبیات پویا تولید کرد -دهقان با دور شدن از کلیشه ها صداقت را وارد زبان داستانی کرد -سید مهدی شجاعی نوعی مرثیه مدرن به فضای محافل مذهبی تزریق کرد -قیصری انسان را فراتر از آدمیزاده ترسیم نمی کند -تنوع قومیتی و توجه به زیست بوم های ایران از دلایل موفقیت آثار حسن بیگی است