خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 3 آذر 1393 ساعت 20:05 http://www.ibna.ir/fa/doc/naghli/211797/خطابه-برندگان-جایزه-جلال-وصایای-مزینانی-تشبیه-نوشتن-آدامس-جویدن -------------------------------------------------- عنوان : خطابه برندگان جایزه جلال/از وصایای مزینانی تا تشبیه نوشتن به آدامس جویدن -------------------------------------------------- در اختتامیه هفتمین جایزه ادبی جلال، هر یک از برندگان هنگام دریافت جایزه خود، متنی را که از پیش تهیه کرده بودند خواندند. در این میان،‌ مردعلی مرادی از شباهت نوشتن و آدامس جویدن گفت و محمدکاظم مزینانی از واپسین وصایای یک نامزد دریافت جایزه! البته ابوتراب خسروی از خواندن متن سر باز زد و مخاطبان خود را به متن منتشرشده در سایت رسمی جایزه جلال ارجاع داد. متن : به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از سایت رسمی جایزه جلال، متن خوانده شده از سوی برندگان بدین شرح است: خطابه دکتر حسین پاینده، نویسنده کتاب گشودن رمان: ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ سوگند به قلم و آنچه [با آن] می نویسند. ( قرآن، سوره قلم، آیه ۱) کتاب گشودن رمان برای دو گروه نوشته شد: یکی رمان نویسان صناعت جویی که می خواهند رمان های تأمل انگیز بنویسند، و دیگری منتقدان نوجویی که می خواهند با روشی نظام مند و متکی بر نظریه بر رمان نقد بنویسند. در خصوص گروه نخست فرضم این بود که نویسنده ی زمان ما به لزوم آگاهی از نظریه های ادبی پی برده است و به خوبی می داند که رمان نویسی کاری شهودی و بی حساب وکتاب نیست، بلکه مستلزم مطالعه، تحقیق، مشاهده گریِ تیزبینانه ی اجتماعی و ــاز همه مهم ترــ نگرش پرسشگرانه و نقادانه است. در خصوص گروه دوم این موضوع را مفروض تلقی کردم که منتقد ادبیِ امروز واقف است که نقد هیچ نسبتی با اظهارنظرهای من عندی و برآمده از سلیقه و پسندهای شخصی ندارد، بلکه اعتبار خود را از مفاهیم و روش شناسی های مأخوذ از نظریه های ادبی کسب می کند. اقبال خوانندگان به این کتاب و تمام شدن نسخه های چاپ اول آن ظرف حدود دو ماه اولین نشانه از درستیِ هر دو فرض من بود. اکنون برگزیده شدن این کتاب و تعلق جایزه ی جلال آل احمد به آن، نشانه ی دیگری از صحّت همان فرضیه هاست. از خوانندگانی که به این کتاب توجه نشان دادند و نیز از داورانی که آن را به دقت خواندند و در آن ارزشی یافتند، کمال تشکر را دارم. همچنین از همسر و فرزندانم که در طول سه سال تحقیق و نگارش این کتاب با من همراهی کردند، بسیار متشکرم. رمان ژانر زمانه ی ما و راهی برای کالبدشناسی فرهنگی جامعه است. از خداوند بزرگ مسئلت دارم که کتاب گشودن رمان بتواند در نوشتن رمان و نیز در مطالعات نقادانه ی ادبی راجع به رمان در کشورم گشایشی ایجاد کند تا از این هر دو راه پرتو روشنگری بر جنبه های ناپیدای مسائل فرهنگی در جامعه ی ما افکنده شود. تحقق این هدف ملی که یقیناً رضایت خداوند را در پی خواهد داشت، ارزشمندترین جایزه ای است که می تواند به این کتاب تعلق بگیرد. خطابه ابوتراب خسروی، نویسنده کتاب ملکان عذاب: درباره نوشتن تولید و انتقال داستان به مثابه نوشتن جز از طریق تثبیت و ضبط صورت نمی گیرد. نویسنده اصرار دارد تا خیالش را در واقعیت شیئیت ببخشد تا قادر گردد آنها را در طول زمان و مکان انتقال داده یا تکرار کند. و این تبدیل اندیشه به شیئی جز از طریق نوشتن و ایجاد متن صورت نمی گیرد. بنابراین می توان متن را واسط خیال تجریدی انسان و واقعیت دانست. زیرا تثبیت دقیق مفهوم از طریق شفاهی امکان پذیر نیست، تمهیدی باید باشد تا متن حامل معنا تثبیت گردد. اندیشه نخستین تشکلش را نخست از طریق یافتن شخصیت های مورد نیاز و نام گذاری و تقابل و مواجهه آنها با یکدیگر حول وقایع متناسب و نیزمتشکل کردنشان در زبان واقع می گردد و مکمل این قضیه ارتباط معنادار واژگان با یکدیگر در شکل جملات، بدل به مفاهیمی معنادار می گردد. بنابراین تا زمانی که واژگان در شکل فلزی نوشتار آرام نگیرند و بدل به شیئیت قابل حمل جمله و کلمه نگردند، انتقال اندیشه ممکن نیست. طبعا متن این امکان را به وجود می آورد که عین اندیشه و مفاهیم را از طریق نوشتن منتقل کند. از طریق نوشتن است که خیال نویسنده از چارچوب ذهن به دنیای واقعیت راه می یابد تا از حاصل شدت تأثیر آن مفهوم رفتار مخاطب تحت تاثیر قرار دهد تا مکاشفه ای رخ دهد تا در شکل شیئیت متنی به ذهن خوانندگانش تعرض کند و مخاطب را تحت تاثیر قرار دهد. به نظر می رسد که شکل نوشتن همان تلاشی است که نویسنده با اتکا بر آن اصرار دارد که شیئیت مناسب کلمه و جمله مورد نظرش را برای مفهوم موجود در خیالش تثبیت معنا و سپس جهت دهد تا عینیت یافته و ملموس گردد. تا با ایجاد و صورت بخشی به معناها و مفاهیم، بدل به عمارتی گردد. همچنان باید گفت که یکی از وجوه هوشیاری انسان ایجاد ارتباط است. و نوشتار نیز به مثابه اصلی ترین وسیله ارتباط مهمترین عامل انتقال هوشیاریست. مفاهیم خصوصا تا در شکل نوشتار یا ابزار موازی مستحیل نگردد، تشکلی قابل ارتباط نخواهند بود. به تعبیری دیگر ماهیت قبل از وجود اشیا و مفاهیم از طریق خیال صورت می گیرد تا سپس از طریق نوشتن عینیت یابد. از طریق نوشتن است که انتقال مفهوم رخ می دهد و نیز ماهیت بعد از وجود می یابد. بنابراین نویسنده در طول نوشتن تولید معنا و مفاهیم می نماید. از سویی دیگر خیال به مثابه جغرافیایی تجریدیست که تنها خود انسان ساکن و خداوندگارش می باشد. چنانکه انسان متحول به مثابه نویسنده نخست در چارچوب خیالش این تجربه را دارد که مالک مطلق العنان جغرافیای خیالش باشد. بدین معنا که در خیال است که نویسنده تنها خود، فرمانده سرزمین خیالش هست و بس. حد اقل در چارچوب جغرافیای خیال است که می تواند آنگونه که می خواهد بیندیشد. طبعا همین که اجزای خیال در خارج از ذهن به شکل کلمات شیئیت یافته و تثبیت شود، ماهیت بیرونی می یابد تا نقش خود را ایفا نماید. اگر رفتار جسم را ناشی از اراده شعور بدانیم، نویسنده در هنگام نوشتن اصرار دارد تا جزء جزء مفهوم در زمان انتقال بپابد، مبادا در این جابه جایی مفهوم از جهان ذهن به جهان عین چیزی تحلیل برود، تا بتواند همه اجزاء آن مفهوم را مجموع کند و کلمات و صداهای آن را انتقال داده تا عینا ثبت و ضبط شده و عینیت ببخشد تا شیئیتی را به وجود بیاورد که ماقبل از آن وجود نداشته است و انگار وقتی به وجود می آید، از ازل وجود داشته است. فرقی نمی کند منظومه ایلیاد باشد یا ادیسه، یا شاهنامه فردوسی، یا مفاهیم ارزشی ایمانی که رفتارهای بدوی کودکی انسان را به سمت صلاح سوق می دهد. مفهومی که بدل به شیئیت مکانی متناسب با مختصات ذهنی نویسنده می گردد. طبعا نخست این جستجو در خیال واقع می گردد و سپس نویسنده جزئیات قطعات تجریدی مفهوم خیالش را در شکل الفبا بر صفحات کاغذ می گسترد و هم به صورت معنادار تدوین می کند تا نهایتا مفهوم به واقعیت منتقل گردد تا در این جابه جایی در جهان واقع بدل به شیئیتی شود که ما قبل از آن در جهان واقعیت وجود نداشته است. امکان و زیبایی خلق شده که انگار جهان از طریق نویسنده فقدان آن را احساس کرده و از طریق دهان و قلم او وجود آن را طوری اعلام می کند که جهان را نمی توان بدون آن تصور کرد. قطعا قبل از آن که نویسنده جستجویش را شروع کند، به مشخصات و مصداق های آن مفهوم می اندیشد. با این امید که در جستجوی استدلال ها و استنتاج هایش مفاهیم مطلوب را بیابد و با یافتن و چیدن کلمات به آنها عینیت ببخشد، عینیتی که آن سوی سکه اش ایجاد جسمیت یا شیئیتی تازه باشد، شیئیتی از جنس کلمه، که قادر باشد مفاهیم را منتقل کند. کافی است که نویسنده موفق شود تا آن را بیابد. و سپس نوشتن و مجموع کردن آن، به تعبیری چیدمان و انتظام آن بر صفحات کاغذ انجام گردد تا چیزی از زهدان خیال شکل بگیرد و سپس نوشته شود تا به عرصه واقعیت وارد گردد، آنگاه به شرط فقدانش در واقعیت بدل به جزئی لاینفک در واقعیت خواهد شد. خطابه دکتر محمدرضا توکلی صابری، نویسنده سفر برگذشتنی: درباره نویسندگی نويسنده بايد بنويسد و چاره اى جز آن ندارد. كار نويسندگى همانند هر هنرمند ديگرى آفرينش است و از اين جهت او در اصل نياز درونى خود را سيراب می كند. اين شور نوشتن است كه او را بيدار و بى خواب و بى قرار مى كند. اين فوران احساس و انديشه است كه او را زنده نگه مى دارد و به زندگى او معنى مى دهد. تا انديشه او به هيئت نوشته درنيايد، او آرامى ندارد. او مى خواهد اين تجربه شخصى خود را با ديگران در ميان گذارد. نويسندگى همچون پتك آهنگر بر سندان نشانه يك حركت و عمل است، زيرا مى تواند سبب تغييرى در خواننده و يا در اجتماع شود. بيان انديشه يك هدف نيست كه با رسيدن به آن وظيفه نويسنده به پايان برسد. كوشش براى بيان آفرينش هاى ادبى نو يك فرآيند و يك راه است. يك راه پر نشيب و فراز كه هميشه ادامه دارد و هيچگاه پايان نمى پذيرد. زمانى پايان مى پذيرد كه آن فيضان درونى مى خشكد و نويسنده چيزى براى گفتن ندارد. بنابراين هدف نويسنده رهايى است. رهايى خود از بار انديشه و منتقل كردن آن بر صفحه كاغذ. نتايج حاصل از نوشته او مسايل فرعى است. چنين است كه يك هزاره پيش از اين پير يمگان به نوشتن سختى هاى سفرش مى پردازد تا جهان را با تجربه شخصى خويش آشنا سازد، و در نتيجه براى ما ميراثى بزرگ به جا مى گذارد. خطابه محمدمهدی بهداروند، نویسنده زندان الرشید: دور یا نزدیک! خیلی از ما کودکی و نوجوانی مان را با جنگ مشق کرده ایم. روزی روزگاری که، همین آدم های معمولی برایمان اسطوره می شدند و چقدر دلمان می خواست شبیه آنها باشیم. جنگ ادبیات خود را داشت و ما سعی می کردیم لااقل نمره قبولی این واحد را به دست بیاوریم. جنگ در جنوب نقشه، شعله ور شده بود و ما با آغوش گشوده، مهمانان جنگ را سلام می دادیم. سلام به رزمنده! سلام به ایستگاه قطار و سلام به دوکوهه و کرخه سلام به شادی رفتن و خستگی برگشتن، سلام به روزهای اعزام و شب های موشک باران، سلام به شهری که آسمانش سرشار از ستاره های دشمن بود و خم به ابرو نياورد. ما جنگ را نه با تماشای اَبَرمردهای هالیوود که با واقعیت عریان نبردهای تن به تن و هواپیماهای دور و نزدیک و رژه تانک و گلوله باران از بر شدیم يادمان باشد اما جنگ لهجه نداشت، مرز نداشت، مقام نداشت. جنگ! جنگ! يادش بخير! يادمان هم باشد كه از جنگ نوشتن، لهجه نمي خواهد، مرز نمي خواهد و مقام نمي خواهد! شناسنامه ما جنگ است اما اين آتش به دلخواه ما روشن نشده بود. اين شناسنامه فردا شهادت خواهد داد كه ما نمي خواستيم ردپايي از غريبه در كوچه و خيابان آبادان و خرمشهر باقي بماند. نمي خواستيم نقشه تازه اي از سرزمين خود را تجربه كنيم. نه رد پايي باقي ماند و نه نقشه جديدي را تجربه كرديم. حالا كه مي نويسيم هم نمي خواهيم خودمان را نوشته باشيم كه مي خواهيم از عهده ديني كه خون ياران رفته بر گردن ما باقي گذارد، به درآييم. مي نويسم، كه مي ترسم روزي بيايد كه در محضر حضرت وجدان دست به سينه بايستم و از ننوشتن خويش شرمسار باشم. حقيقت، آسمانی است كه گاه زلال و تابناك است و گاه ابری و گاه غبارآلوده اما حقيقت هميشه حقيقت است و از حقيقت نوشتن و دل سپردن به حقيقت، شهامت مي خواهد خوشحالم كه سطرسطر هر صفحه ای كه با حسرت ياران و به خون دل مي نويسم، آغشته به عطری است كه يادآور شب های عمليات، يادآور ميدان های مين، يادآور فراموشی در اروند، يادآور وصيتنامه هايی كه هنوز در راهند، يادآور مادری كه با قاب عكس ها زندگی مي كرد، يادآور همه يادآوری هايی است كه دلمان را تنگ مي كنند. با احترام و با همه دل و جان به احترام دوست و برادر عزيزم علی اصغر گرجی تعظيم می كنم و خوشحالم كه برای سطرسطر ناگفته هايش مَحرم بودم. خطابه علی اصغر گرجی زاده، نویسنده زندان الرشید: در ابتدا به روح پاک سید و سالار شهیدان که ایام، ایام او و این شب ها شب های عزاداری اوست، درود می فرستم و عرض ادب و احترام خود را به ساحت همه شهیدان بزرگ انقلاب اسلامی، امام شهیدان و رهبر عزیزمان تقدیم می دارم. همچنین به محضر همه حاضران و رفتگان اهل قلم خصوصاً جلال بزرگ عرض ادب و احترام می نمایم. از برادرانم سرهنگی و بهداروند که نگارش این کتاب را مشوق و مسبب بودند، تقدیر و تشکر می نمایم و به تمامی بزرگان ادب ایران و دست اندرکاران این جشنواره ادای احترام و عرض سلام و از آنها سپاسگزارم. زندان- اوج محدودیت ها و خفقان زندان فریادهای خفته در سکوت و تاریکی حتی در روز روشن و اسارت اوج ترسیم ترسناک زندان، و اسیر یعنی یک زندانی، بی هیچ امیدی به رهایی، کوچه ای بن بست. لیک ما نوشتیم که آنان که ندیده اند زیرا نبوده اند و آنانی که بوده اند و نشنیده اند یا نخوانده اند، بخوانند و بلکه ببینند که زندان و اسارت برای یک رزمنده ایرانی آن شد که هزاران بار در و دیوارش صدای من زنده ام را درون خود حک کند در زندان پایی که جای ماند اما هرگز دلی به جای نماند زیرا جسم زندانی بود و دل نه. نوشتیم که بگوییم در دنیای رنگ و نیرنگ و رنگ رنگ باختن ها، ما از کوچه نقاش ها آمده بودیم که زندان را همرنگ دلمان بسازیم. راستش برای چنین زندانی دلم تنگ شده است. محرم این هوش جزء بیهوش نیست مرزبان را مشتری جزء گوش نیست در نیابد حال پخته هیچ خام پس سخن کوتاه باید و السلام خطابه مردعلی مرادی، نویسنده رازهای سانتیمتری: همین که می خواهم درباره نوشتن حرف بزنم، ناخواسته یاد دوستی می افتم که تعریف جالبی از نوشتن داده بود. دوست و همکلاسی دوران راهنمایی ام که الان پزشک مجربی است و هرچه مدارج تحصیلاتش بالاتر می رفت، سرکوفتش هم بر ما بیشتر و بیشتر می شد، از طرف پدر و مادر و خانواده! روزی مادرزنم برای درمان به مطبش رفته بود. برای استفاده یا سوء استفاده از دوستی دوران کودکی ما خودش را معرفی کرده بود. شاید کلاهی از این نمد برای خودش دست و پا کند! وقتی دکتر سراغم را گرفته بود، اینطور جواب داده بود: می نویسد. داستان می نویسد. بعد احتمالا بخواهد علاوه بر درمان خودش مشورتی هم به درد بی درمان من بگیرد، پرسیده بود: اصلا نوشتن به درد خانواده اش می خورد؟ دکتر قانعش کرده بود که جای نگرانی نیست. گفته بود: نوشتن چیزی مثل آدامس جویدن است! این که مادر زنم چرا این حرف را با این صراحت و خوشحالی در جمع خانوادگی به سمع من رساند، کاملا برایم مشخص بود. راستش از خود دکتر راجع به این نظرش هیچ وقت نپرسیدم اما خودم همیشه به این موضوع فکر کرده ام و تنها نقطه اشتراکی که بین این دو پیدا کرده ام، لذت و آرامش است. هر چند شاید هر کدام مزایای دیگری هم داشته باشند که البته مزایای آدامس جویدن امری طبّی است که من از آن بی خبرم. آرامشی که از نوشتن داستان دست می دهد، قابل توصیف (حداقل برای من) نیست. می گویند خداوند از روح خود در جسم خاکی انسان دمیده است و این روح خداست که در امری خلاقه که به دست آدمی انجام می گیرد، بروز و ظهور می یابد. هر نویسنده ای که مشغول نوشتن است، دنیایی را خلق می کند که به تمام امور و رفتار مخلوقاتش احاطه دارد. رفتار شخصیت های بی خبر از قدرت خالق و سرنوشت خویش که دست به تلاشی مذبوحانه می زنند، موجب یک نوع خودشناسی در نویسنده است. خودشناسی بهترین راه خداشناسی است. و جالب تر این که هر گاه نویسنده درگیر رفتار و اعمال شخصیت های متعدد داستان می شود و بعضی وقت ها در امور و رابطه پیچیده آنها در می ماند، به پیچیدگی آدمی فکر می کند. در واقع در شناخت آدمی در می ماند که امری ازلی و ابدی است. شناخت زوایای پنهان آدمی همیشه برای نویسنده و همچنین مخاطب جذاب و شیرین است. همیشه بعد از نوشتن یک داستان یا خواندن یک داستان خوب برای مدتی طولانی، خودم را از جویدن آدامس بی نیاز می بینم. خطابه محمدکاظم مزینانی، نویسنده آه باشین: واپسین وصایای یک نامزد دریافت جایزه! به نام خداوند ذوالجلال همانا از بنده درخواستند که پیش از اهدای جوایز این جایزه پرشکوه و جلال، واپسین وصایای خود را به جا بیاورم، و امتثال امر را، شش وصیت نوشته آمد: یک: ای شیدایان نوشتن، همان طور که می دانید زبان خانه دوم آدمیزاد است، پس به شما وصیت می کنم که پیش از هر چیز تکلیف خود را با زبان مادری روشن کنید و هرگز در این خانه پدری نکنید. آگاه باشید که زبان فارسیِ معیار و آپارتمانی و اتمیزه امروز در نهایت انسان را می برد به سازمان پارک ها و میادین شهرداری، یا به سفری تفریحی در تعطیلات عید نوروز باستانی، و چادرزدن در پیاده روی یکی از شهرهای شمالی. در حالی که این زبان به ظاهر بی رمق به جهت تجربه های هولناک تاریخی که از سر گذرانده، دارد نقش بازی می کند و اگر با آن ارتباط برقرار کنید، کیفیتی پیدا می یابد به شدت داستان پردازانه؛ چرا که در پستوی واژه واژه هایش داستان ها و خاطره ها خوابیده است؛ از صدای خرتاخرت شمشیر مغول ها گرفته تا نفیر بینی سلطان محمودی غزنوی در لحظه شنیدن ابیات شاهنامه فردوسی، و حتی طعم خربزه قاتل آغامحمدخان. پس زبان فارسی، از جمله در گنجینه خراسانی که من خود را وامدار آن خطه می دانم، سرشار از رمز و راز و جادوست و با کشف و شهود در راهنگ های این قنات شکوهمند می توان شگفتی ها آفرید با روایت ها و خرده روایت های بکر و بدیع. دوم: ای دوستان جانی، هیهات هیهات که هرگز دست به سوی کیبُرد یا خودکار دراز نکنید، مگر این که مطمئن باشید نوشته شما بیش از هرچیز یک خلق هنری از کار درمی آید؛ اثری چنان مستقل که بتواند روی پای خود بایستد، بودنش را فریاد بزند و فارغ از جریانات بیرونی به موجودیت خود مشروعیت ببخشد. از این نظر می توان نوشتن را به هنر ناب نقاشی تشبیه کرد که در آن هر تابلو تشخص خود را دارد و اتفاقی است که یک بار و برای همیشه در جهان روی داده است. سوم: ای نازنینان، نوشتنِ تجربی کاری است همچون ساختن و بنا کردن بنای مسجد شیخ لطف الله بدون پشتوانه نظری و فکری. پی افکندن چنین سازواره جادویی که در واقع نمودگاری است از حضور ملکوت در جهان مُلک به چه بایسته ها و مصالح که نیاز ندارد؛ از پلانبندی خلاقانه و اسکلتبندی استادانه گرفته تا آگاهی از ترکیبات شیمیایی خاک و ساروج و آجر، و شناخت فیزیک نور و ترکیب شگفت انگیز رنگ ها، و آگاهی های اقلیمی و بومی و فرهنگی و پس اگر نویسنده تنها به تجربیات زیست شده خود بسنده کند، باید اثر تجربه مند و بیولوژیک خود را از مانایی ساختاری و عمق احساسی و غنای فکری بی بهره بداند. چهارم: ای شیفتگان جادوی داستان، شما هرگونه که می خواهید بنویسید و هر نوع بازی و حتی تفنن را تجربه کنید، اما یادتان باشد که اثر نویسنده نباید باعث تسلط او بر مخاطب شود، همچون موجود دوالپایی که بر دوش انسان سوار می شد و دیگر پایین نمی آمد، در یکی از حکایات هزار و یک شب. به یاد داشته باشید که اثر شما باید همچون یک عنکبوت با سرعتی هولناک خواننده را شکار کند؛ البته نه برای ارتزاق از گوشت او، بلکه برای جادو کردن و ایجاد رابطه ای برابر و انسانی و در عین حال عاشقانه؛ رابطه ای سحرآمیز که به جابه جایی نقش و شخصیت و سرنوشت دو طرف می انجامد و در فرجام کار این نویسنده است که شکار مخاطب می شود، همان اتفاقی که در فرایند هزار و یک شب می افتد و در نهایت پادشاه تبدیل به صید می گردد. پنجم: ای دوستان، هرگز قدرت جادویی اینترنت و بعضی از نرم افزارها مانند گوگل ارث را دست کم نگیرید. باور کنید، گوگل ارث می تواند قدرت و حس بی مثالی به نویسنده ببخشد، همپای جام جهان نمای جمشید. پس بهتر است با اینترنت این مخزن هولناک اطلاعات و دانش و هوش بشری رابط های کشف و شهودی برقرار کرد و بهترین بهره ها را از آن گرفت. ششم: ای سوداییان نوشتن، این وصیت آخرین را دست کم نگیرید. به همین قلم جلال سوگند که اگر متفاوت بودن و عمیق بودن و بکر بودن یک اثر ادبی را شرط موفقیت آن می دانید، پس آگاه باشید که این امر هرگز اتفاق نخواهد افتاد مگر این که نویسنده خود انسان بکرزا و متفاوتی باشد. اگر شما از زمره چنین کسانی نیستید، صمیمانه به شما تبریک می گویم. شما از این پس می توانید عرصه ها و سرزمین های مختلف را تجربه کنید و یک زندگی طبیعی و سرشار از موفقیت را پشت سر بگذارید و سالیان سال به سلامتی زندگی کنید؛ درست مثل یک مرغ مهاجر با درک فضایی بالا و زمانبندی و نظم ریاضی وار، برای تخم گذاری در استپ های سیبری و زندگی عاشقانه در جوار جفت خود در کنار دریاچه ارومیه؛ نه همچون یک مرغ بوتیمار به تنهایی در آپارتمانی استیجاری، در تردیدِ هماره بلعیدن یا نبلعیدن اقیانوسی که پشت پنجره لبپَر می زند. خداوندا، ذوالجلالا، آگاهم که هر انسانی در روز محشر با داستان شخصی خویش از گور برمی خیزد، پس عاجزانه از تو می خواهم که گشایش این داستان هولناک را خود به فرجام مطلوب برسانی. آمین یا رب العالمین