خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 12 بهمن 1397 ساعت 11:58 http://www.ibna.ir/fa/doc/report/271340/سه-روایت-ورود-امام-ایران-سخنان-ناطق-نوری-سید-احمد-خمینی -------------------------------------------------- روزنگار تاریخ انقلاب اسلامی: 12 بهمن 1357 عنوان : سه روایت از ورود امام به ایران/ از سخنان ناطق نوری تا سید احمد خمینی هاشمی رفسنجانی: از لحظه ورود امام، رژیم بسیار متزلزل شد -------------------------------------------------- ناطق نوری: من و حاج احمد آقا مانديم. پهلوانان زيادي آنجا بودند، هر كدامشان عباي امام را مي‌گرفتند و به سمت خودشان مي‌كشيدند. عمامه‌ امام از سرش افتاد. يك عكس قشنگي از امام از اين جا گرفته شد كه چشم‌هاي امام به طرف آسمان است و بنده مي‌فهمم كه امام ديگر تسليم حق و تن به قضاي الهي داده بود. در اين لحظات حساس از بس كه مردم را هل مي‌دادم مچ‌هاي دستم از كار افتاد و يقين حاصل كردم كه امام زير پاي جمعيت از دنيا مي‌رود و مأيوسانه فرياد مي‌كشيدم: «رها كنيد، امام را كشتيد.» متن : به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)12 بهمن 1357 با ورود امام خمینی به ایران شناخته می شود. از ابتدای این روز تا انتهای آن، تحت تاثیر این لحظه تاریخی بود و روایت های مختلفی از روند این ورود به دست ما رسیده است. در این بخش از روزشمار انقلاب اسلامی، از سه منظر، وقایع این روز را روایت می کنیم. به روایت اسناد ساواک در جلد 25 از کتاب انقلاب اسلامی به روایت اسناد ساواک که به کوشش مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است، ورود امام به ایران در روز دوازده بهمن این گونه گزارش شده است: روز دوازده بهمن کلیه مغازه های بازار تهران، بازار شهرری، بازار تجریش و اکثر مغازه های سطح شهر بسته بوده است. از بامداد آن روز به مناسبت ورود آیت الله خمینی به ایران، هزاران نفر از طبقات مختلف و اهالی شهرستانها در مسیر حرکت نامبرده از فرودگاه مهرآباد الی بهشت زهرا اجتماعی نمودند، عکس هایی از نامبرده در طول مسیر نصب و حدود ساعت نه و پنجاه دقیقه هواپیمایی از فرانسه حامل ایشان و بستگان و اطرافیانش بر زمین نشست. در فرودگاه آیت الله طالقانی در داخل هواپیما به نامبرده خیرمقدم گفت. سپس او با مستقبلین خود روبه رو، به اتفاق سوار اتومبیل هایی که از قبل به این منظور اختصاص داده شده بود گردیده و پس از طی مسیر از میدان شهیاد (آزادی)، خیابان شاهرضا (انقلاب)، پهلوی (ولیعصر)، پل راه آهن، جاده آرامگاه در ساعت سیزده و پانزده دقیقه وارد بهشت زهرا شدند. در مسیر حرکت، جمعیتی در حدود یک میلیون نفر اجتماع کرده بودند. بر خلاف برنامه تنظیمی، سخنرانی در مقابل دانشگاه تهران انجام نگردید. در بهشت زهرا که از شب قبل هزاران نفر اجتماع کرده بودند ایشان طی نطق کوتاهی از روحانیون، دانشجویان، کسبه، جوانان، بازاریان، دانشگاهیان، استادان، قضات، وکلا و طبقات مختلف تشکر کرده و سپس نماز جماعت برگزار گردید. پس از برگزاری نماز، ایشان سخنرانی ای که خلاصه ای از متن آن به شرح زیر می باشد ایراد نمود: 50 سال سلطنت رضاخان و پسرش غیرقانونی بوده و جایز هم نبود. محمدرضا خود را در اختیار آمریکا قرار داده وکلای مجلس غیرقانونی هستند، چون ملت از آنها اطلاعی ندارد دولت هم غیرقانونی است. من خودم دولت تشکیل می دهم. تا تشکیل مجلس موسسان نهضت ادامه دارد از ارتش تقاضا دارم به ملت ملحق شود و تحت نظر آمریکائیان نباشد. همانطوریکه نیروهای هوابرد و زمینی به ما ملحق شده اند و ما هم با آغوش گرم آنها را قبول کردیم (ایشان) سپس با صدای بلند اظهار داشت: ما شاهپور بختیار را محکوم می کنیم. اجتماع کنندگان گفتند صحیح است. نامبرده پس از خاتمه سخنرانی با یک فروند هلیکوپتر جهت عیادت از بیماران مجروح شده وقایع اخیر عازم بیمارستان پهلوی شده و در آنجا به علت ازدحام جمعیت موفق به عیادت بیماران نگردیده و سپس با یک دستگاه اتومبیل پژو که شماره آن مشخص نشده به مقصد نامعلومی بیمارستان را ترک نموده است و به طوری که کسب اطلاع شده احتمالاً نامبرده در منزلی که برای سکونتش اختصاص داده شده واقع در خیابان ایران به سر می برد. " (انقلاب ایران به روایت اسناد ساواک: صص: 211 تا 214) به روایت هاشمی رفسنجانی در هنگام سخنرانی امام در فرودگاه، در عقب جمعیت با شهید بهشتی در نقطه ای که بتوانیم نظارتی بر حاضران داشته باشیم با یک فاصله ای ایستاده بودیم و مواظب جریان امور بودیم. امام در این سخنرانی ضمن تشکر از همه اقشار مردم و دعوت همگان به وحدت کلمه فرمودند: ما پیروزی مان وقتی است که دست همه اجانب از مملکتمان کوتاه شود و تمام ریشه های رژیم سلطنتی از این مرز و بوم بیرون برود. بعد از حرکت امام به سمت بهشت زهرا که در میان پرشکوه ترین استقبال تاریخ صورت گرفت، ما به منزل آیت الله موسوی اردبیلی رفتیم و با تماس های تلفنی که از قبل هماهنگ کرده بودیم، حرکت اما در مسیر را کنترل نمودیم. از لحظه ورود امام، رژیم بسیار متزلزل شد؛ چون وقتی امام وارد شدند، بهتر معلوم شد که حاکمیت در تهران در اختیار رژیم نیست. این مسئله وقتی مشخص تر شد که ما با یک شاخه ای از تشکیلات نیروهای مبارز که در اختیار داشتیم و آنها را هم تجهیز کرده بودیم، امنیت را از فرودگاه تا بهشت زهرا، تامین و تضمین کردیم و بحمدالله هیچ مشکلی پیش نیامد. در این میان، سخنان تاریخی امام در بهشت زهرا که طی آن رژیم سلطنتی و دولت بختیار را خلاف قانون اعلام کردند و نیز تاکید ایشان مبنی بر اینکه من تو دهنی به این دولت می زنم، من دولت تعیین می کنم، من به پشتیبانی این ملت، دولت تعیین می کنم، شور انقلابی دوباره ای به مردم داد و آتش تازه ای را در جان مبارزان روشن ساخت. مهمترین لحظه ای که در این روز ما را در اوج شادمانی بسیار رنج داد، ساعاتی بود که مطلع شدیم دوستان ما پس از پایان مراسم بهشت زهرا، امام را گم کرده اند و اطلاعی از ایشان ندارند. حدس می زدیم که رژیم اقدامی کرده است. این جزو پیش بینی های ما بود که رژیم بر اساس طرحی از پیش تهیه شده در نقطه ای امام را برباید و به نقطه ای نامشخص برده و زندانی کند. خیلی مواظب بودیم که این اتفاق نیفتد. خبر مهم این بود که هلی کوپتری از محل سخنرانی ایشان پرواز کرده و بعد از آن، مردم ایشان را ندیده اند. هیچکس هم به ما نمی گفت چه اتفاقی افتاده است. قطع برنامه پخش مستقیم ورود حضرت امام از تلویزیون، بر این نگرانی ها افزود و شک تردید ما و نگرانی هایمان را افزایش داد. بر ما خیلی سخت گذشت؛ از هر جا و هرکس که به نظر می رسید، پرس وجو کردیم، تا اینکه خبر رسید امام سالم است و در یک نقطه ای از تهران در منزل یکی از بستگانشان هستند. باور نمی کردیم؛ فکر کردیم دارند ما را فریب می دهند. خیلی تلاش کردیم به واقعیت برسیم. فکر می کنم سرانجام صدای امام را خودمان از طریق تلفن شنیدیم تا آرام گرفتیم. بعضی از همراهان در ستاد (استقبال) نسبت به صحت این موضوع هم شک کردند و گفتند که رژیم دارد ما را فریب می دهد ولی با اطلاعاتی که به دست آوردیم، همان شب مطمئن شدیم امام کاملاً سالم هستند و خیالمان راحت شد. (انقلاب و پیروزی؛ کارنامه و خاطرات 1357 و 1358 هاشمی رفسنجانی- صص: 164 و 165) به روایت ناطق نوری سخنرانی امام كه تمام شد به آقايان گفتم: يك دالان درست كنيد تا به طرف هلي كوپتر برويم. هنوز به هلي كوپتر نرسيده بوديم كه هلي كوپتر بلند شد، اينجا نه راه پيش داشتيم و نه راه پس. در اثر كثرت جمعيت به جايگاه هم نمي توانستيم برگرديم. به قول معروف جنگ مغلوبه شد، هر كس زورش بيشتر بود ديگري را پرت مي كرد. آقايان مفتح و انواري حالشان بد شد و افتادند. من و حاج احمد آقا مانديم. پهلوانان زيادي آنجا بودند، هر كدامشان عباي امام را مي گرفتند و به سمت خودشان مي كشيدند. عمامه امام از سرش افتاد. يك عكس قشنگي از امام از اين جا گرفته شد كه چشم هاي امام به طرف آسمان است و بنده مي فهمم كه امام ديگر تسليم حق و تن به قضاي الهي داده بود. در اين لحظات حساس از بس كه مردم را هل مي دادم مچ هاي دستم از كار افتاد و يقين حاصل كردم كه امام زير پاي جمعيت از دنيا مي رود و مأيوسانه فرياد مي كشيدم: رها كنيد، امام را كشتيد. كار از دست همه خارج شده بود. يك وقت ديدم امام به جايگاه برگشت. هنوز برايم مبهم است كه در آن شلوغي چطور شد كه ايشان به جايگاه بازگشت. واقعا عنايت خدا و دست غيب ايشان را از داخل جمعيت برداشت و در جايگاه گذاشت ! خودم را به جايگاه رساندم. ديدم امام نشسته و در اثر خستگي عبايش را روي سرش كشيده و بي حال سرش را به طرف پايين برده شايد 20 دقيقه امام دراين حالت بود، حالا مانديم چه كار كنيم. يك آمبولانس مربوط به شركت نفت ري آن جا بود. گفتيم: آمبولانس را بياوريد دم جايگاه. عقب آمبولانس سمت جايگاه واقع شد. احمد آقا دست امام را گرفت و سوار آمبولانس شدند. باز هم عباي امام گير كرد عبا را كشيدم و گفتم: آقا عبا نمي خواهيد. عباي امام را زير بغلم گرفتم و خيلي سريع بغل راننده نشستم و گفتم: برو گفت: كجا؟ گفتم: از بهشت زهرا بيرون برو. كمك ماشين را زد و از پستي و بلندي سنگ هاي قبر ماشين حركت كرد و آژير مي كشيد و از بلندگوي آمبولانس مي گفتم: برويد كنار حال يكي از علما به هم خورده، بايد او را به بيمارستان برسانيم. اگر مي فهميدند امام داخل آمبولانس است، آمبولانس را تكه تكه مي كردند. از بهشت زهرا كه بيرون آمديم بدنه ماشين از بس كه به اين نرده و سنگ ها خورده بود له شده بود. يك مقداري كه به سمت تهران آمديم، هلي كوپتر از بالا آمبولانس را ديده بود و در يك فرعي كه واقعا گل بود نشست، ماهم با آمبولانس خودمان را به هلي كوپتر رسانديم. مجددا جمعيت به ما هجوم آورد؛ ولي با زحمت توانستيم امام را سوار هلي كوپتر كنيم. درحين حركت مي گفتيم، كجا برويم؟ احمد آقا گفت: برويم جماران. چون جماران نزديك كوه بود و درخت زياد داشت، هلي كوپتر نمي توانست بنشيند. خلبان برگشت با يك شوقي گفت: آقا برويم نيروي هوايي. گفتم مي خواهي ما را داخل لانه ي زنبور ببري؟ گفت:پس كجا برويم؟ يك دفعه به ذهنم زد، صبح كه آمدم ماشين را نزديك بيمارستان امام خميني پارك كردم و حالا از آسمان پايين بيايم و در زمين تصميم بگيريم كه كجا برويم. به خلبان گفتم: جناب سرگرد مي تواني بيمارستان هزار تخت خوابي بروي؟ گفت: هر جا بگويي پايين مي روم. گفتم:پس برويم بيمارستان خلبان گفت:اتفاقا اين بيمارستان به اسم خود آقاست. هلي كوپتر در محوطه بيمارستان نشست. در اثر صداي تق تق هلي كوپتر تمام پزشك ها و پرستارها بيرون دويدند تا ببينند چه اتفاقي افتاده است. تصور مي كردند درگيري و كشتاري شده و عده اي را آورده اند. وقتي پياده شدم پزشكان مي پرسيدند: چه اتفاقي افتاده است؟ من سريعا درخواست آمبولانس كردم. يكي از پزشكان گفت: اينجا بيمارستان است آمبولانس براي چه مي خواهي؟ گفتم: خير نمي شود بيمار ما اين جا باشد، بايد او را را ببريم. آقايان رفتند يك برانكارد آوردند من آن را پرت كردم و گفتم: ما آمبولانس مي خواهيم، شما برانكارد مي آوريد؟ پزشكي به نام دكتر صديقي گفت: آقا من يك ماشين پژو دارم، بياوريم؟ گفتم: بياور. ايشان ماشين را آورد نزديك هلي كوپتر. در هلي كوپتر را كه باز كرديم. تا پرستارها و پزشكان امام را ديدند همه فرياد كشيدند و با هجوم آن ها بساط ما به هم ريخت. خانمي دست امام را گرفته بود و مي كشيد و گريه مي كرد. با زحمت خانم را جدا كرديم. امام و احمد آقا و آقاي محمد طالقاني سوار شدند و ماشين حركت كرد. من خودم را روي سقف پرت كردم و ماشين تند مي رفت. گفتم: آقا اين قدر تند نرويد. احمد آقا كه فكر مي كرد جا مانده ام، گفت: تو هستي؟! گفتم: پس چه؟ من كه رها نمي كنم. راننده ماشين را نگه داشت و سوار شدم. پس از مدتي رسيديم به بن بستي كه صبح ماشينم را پارك كرده بودم. از آقاي دكتر عذرخواهي و تشكر كرديم. امام را سوار ماشين پيكانم كردم. ديگر خودم راننده بودم و احمد آقا هم پهلوي من نشست. سه نفري در خيابان هاي تهران راه افتاديم. همه جا خلوت بود، چون همه در بهشت زهرا دنبال امام بودند؛ اما امام داخل پيكان در خيابان هاي خلوت تهران بود. احمد آقا گفت:برويم جماران. امام فرمود: خير عرض كردم: آقا برويم منزل ما. فرمود: خير سؤال كرديم: پس كجا برويم؟ امام فرمود: منزل آقاي كشاورز. من قبلا يك منبري براي اين خانواده رفته بودم و معروف بود كه اينها فاميل هاي امام هستند. آدرس منزل ايشان را نيز نداشتيم. فقط احمد آقا مي دانست كه در جاده قديم شميران و خيابان انديشه زندگي مي كند. به جاده قديم شميران جلوي سينماي صحرا آمديم. ماشين را كنار زدم. امام هم داخل ماشين بودند. احمد آقا دنبال آدرس منزل كشاورز رفت. بالاخره پرسان پرسان جلوي منزل آقاي كشاورز در خيابان انديشه آمديم. احمد آقا گفت: همين خانه است. در منزل را زديم، پيرزني در را باز كرد، پيرزن اصلا داشت سكته مي كرد و باورش نمي شد خواب مي بيند يا بيدار است و قصه چيست؟ وارد منزل شديم. امام داخل آشپزخانه رفت و جوياي احوال تمام فاميل ها بود. از شدت خستگي زير چشم هاي امام كبود شده بود. ما نمازظهر و عصر را با امام به جماعت خوانديم. يك غذاي ساده اي اين پيرزن آورد. پس از صرف غذا امام فرمودند: يك عبايي براي من پيدا كنيد. لذا من رفتم جماران منزل آقاي امام جماراني و سه عبا گرفتم؛ يكي براي خودم، يكي براي احمد آقا و يكي هم براي امام آوردم. جالب اين جاست كه همه آقايان علما و اعضاي كميته استقبال، امام را گم كرده بودند و خيلي نگران بودند كه امام را با هلي كوپتر كجا برده اند. نگران بودند كه رژيم آقا را برده باشد. نهضت آزادي ها از طريق دولت پيگيري كرده بودند. ساواك جواب داده بودند كه بيمارستان هزار تخت خوابي و سوار شدن ايشان بر يك پژوي نقره اي را خبر داريم، اما بعد رد آن ها را گم كرده ايم. اين خيلي عجيب است كه ساواك هم رد ما را گم كرده بود، لذا احمد آقا به كميته استقبال تلفن زد و گفت: حسين آقا را بگوييد بيايد تلفن را بردارد. حسين آقا نيز آمده بود و احمد آقا از خوف اين كه ممكن است تلفن در كنترل ساواك باشد، به حسين آقا گفت: ما منزل كسي هستيم كه در بهشت زهرا بغل دست تو ايستاده بود. احمد آقا آقاي كشاورز را در بهشت زهرا بغل دست حسين آقا ديده بود. سه ربعي نگذشته بود كه آقاي پسنديده هم آمد. من هم در اثر خستگي و فشارهاي زياد نزديك غروب به منزل رفتم. شب ، مرحوم عراقي و ديگر آقايان هم آمده بودند و امام را از منزل آقاي كشاورز به مدرسه رفاه بردند. (خاطرات علی اکبر ناطق نوری؛ صص: 173 تا 177)