خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 2 شهريور 1392 ساعت 14:11 http://www.ibna.ir/fa/doc/tolidi/177785/انتشار-نمایشنامه-نباید-هدف-اصلی-باشد -------------------------------------------------- عطاالله کوپال در گفت‌وگو با بنیاد ادبیات نمایشی عنوان کرد عنوان : انتشار نمایشنامه نباید هدف اصلی باشد -------------------------------------------------- عطاءلله کوپال، محقق، مدرس و منتقد تئاتر با اشاره به انتشار نمایشنامه‌های برتر از سوی این نهاد گفت که نباید این کار به هدف اصلی تبدیل شود بلکه هدف اصلی باید بررسی امکانات به صحنه بردن این نمایشنامه‌ها باشد.- متن : به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، به نقل از روابط عمومی بنیاد ادبیات نمایشی ایران، دکتر کوپال گفت: استقبال گسترده از فراخوانِ بنياد ادبيات نمايشی، اين اميد را در دل ها بيدار می كند كه نمايشنامه نويسی چون ديگر گونه های نويسندگی خلّاق مثل رمان، داستان كوتاه و شعر به عنوان يک نوع ادبی پُر طرفدار در ايران مطرح است. این پژوهشگر تئاتر و استاد دانشگاه همچنین با اشاره به چاپ آثار منتخب توسط بنیاد ادبیات نمایشی ایران تصریح کرد: چاپ آثار منتخب جشنواره فقط گام اول در توسعه نمایشنامه نویسی ایران است. مساله اصلی تر، هدایت آثار چاپ شده برای اجرا است. برای این کار باید ظرفیت های اجرایی آثار چاپ شده را برای کارگردانان تبیین کرد. وی افزود: بايد در نظر داشت كه نمايشنامه، صرفا نوشته ای ادبی نيست و به تنهايی، مسووليت و وظيفه بيان احساساتِ شخصی نويسنده را بر عهده ندارد. نمايشنامه، خلاقيتی است، برای كامل شدن و استعلا يافتن بر روی صحنه و بدون داشتن هر گونه ديدگاهی از اجرای نمايش، نمايشنامه را بايد خلاقيتی ناتمام تلقی كرد. داور نخستین جشنواره ملی نمایشنامه نویسی گفت: بر این اساس شناخت امكانات و ظرفيت های صحنه، جزو ملزومات حرفه نمايشنامه نويسی است و نمايشنامه نويس، بيش از ساير دست اندكاران تئاتر بايد با همه ويژگی ها و جزیيات مربوط به صحنه، هنر بازيگری و هنر كارگردانی و صحنه آرايی آشنا باشد. کوپال در ادامه افزود: باید بگویم که شرکت در جشنواره کم کم در ایران دارد تبدیل به شغل می شود. شاید تعدد جشنواره ها بتواند سبب شود که شرکت کنندگان به جوایز مادی آن امید ببندند، اما باید در نظر داشت که حرفه اصلی، خود تئاتر است و جشنواره همیشه به عنوان مکمل تئاتر باید عمل کند و نهایتا شایسته ترین ها را تشویق کند، اما اگر کسی احیانا شایستگی کمتری نسبت به نفر اول، دوم و یا سوم جشنواره ای داشت نباید از چتر حمایتی محروم شود. این نمایشنامه نویس یادآور شد: نمایشنامه در طول تاریخِ دیرپای ادبیات نمایشی در جهان همواره به عنوان یک متن قابل تدریس در دانشکده های ادبیات مطرح بوده است. وجهه ادبیِ نمایشنامه در نمایشنامه نویسی ایران کمتر مورد توجه واقع شده، تاحدی که به سختی باورمان می شود نمایشنامه نویس هم یک ادیب است. این مترجم همچنین با اشاره به وظایف بنیاد در ارتقای ادبیات نمایشی کشور گفت: در عرصه نمایشنامه نویسی ایران چند حوزه دست نخورده وجود دارد که هر گونه سرمایه گذاری بر روی آنها مطمئناً جواب می دهد. یکی از این عرصه ها، عرصه اقتباس است. البته در این زمینه به صورت پراکنده اقداماتی صورت گرفته اما چنان چه به صورت دورنمایی چند ساله، ادبیات کهن و معاصر ایران و جهان مورد توجه قرار بگیرد قطعاً نتیجه مطلوبی به بار خواهد آورد. عرصه دیگر، نمایشنامه نویسی برای مدارس است. این مدرس تئاتر در ادامه با ابراز تاسف از ورود سودجویان و غیرهنرمندان به تئاتر گفت: آیا درست است که این عرصه را به بی هنران و سوداگرانی که به هر وسیله مبتذلی می خواهند مردم را بخندانند واگذار کنیم؟ آیا بهتر نیست که تحقیق گسترده ای بر تئاترهای برادوی در نیویورک یا تئاترهای وِست اِند در لندن انجام شود؟ تماشاخانه های برادوی و وست اند در طول سال میلیاردها دلار درآمد دارند که اخیراً آمار آن ها را در مقاله ای در نشریه صحنه ارایه کرده ام. ضمناً آن ها هیچ گونه لودگی یا پیشِ پا افتادگی هم در سرگرم کردن مردم ندارند. بهتر است گروه های پژوهشی متعددی روی این موضوع کار کرده و بر اساس آن به نمایشنامه نویسان، راهکار و ایده ابتکار ارایه کنند. دکتر کوپال در پایان افزود: نمایشنامه نویسی در کنار سواد تئاتری سواد گسترده ادبی می خواهد. این همان چیزی است که به عنوان مثال در آثار نمایشی اکبر رادی به خوبی آشکار است. رادی اززبان مردم کوچه و بازار، متنی آفریده که از نظر ادبی قابل قرار گرفتندر جرگهجدی ترین تئوری های نقد ادبی است. بنیاد ادبیات نمایشی می تواند بر این وجه نمایشنامه نویسی ایرانتأکید ویژه ای داشته باشدو امیدوارم به تمام معنا، بنیادی برای ادبیات نمایشی شکل بگیرد.