جمال میرصادقی می‌گوید: درویشیان قلم خود را در تمام سال‌هایی که می‌نوشت وقف این کرد که به قدر فهم مخاطبانش بنویسد و موضوعاتی که برای نوشتن انتخاب می‌کرد جنبه عام داشت.
مخاطب درویشیان عامه مردم بودند
جمال میرصادقی همزمان با اولین سالروز درگذشت علی‌اشرف درویشیان در گفت‌وگو با خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) گفت: نویسنده‌ها دو نوع هستند؛ نویسنده‌هایی که مخاطب‌شان را خودشان انتخاب می‌کنند و دسته دوم نویسنده‌هایی که می‌نویسند و  آنچنان به دنبال مخاطب نیستند. درویشیان از دسته اول است.  بنابراین و چون مخاطبش را خودش انتخاب کرده، تکنیک و نحوه نوشتنی را به کار می‌برد که برای مخاطبانش قابل فهم باشد.

وی افزود: درویشیان از همان ابتدا قدر و فهم مخاطبانش را در نظر می‌گرفت و احترام خوانندگان را حفظ می‌کرد. خوانندگان او از همان ابتدا در دسته مشخصی قرار می‌گرفتند و درویشیان  قلم خود را در تمام سال‌هایی که می‌نوشت وقف همین مساله کرد که به قدر فهم مخاطبانش بنویسد و موضوعاتی که برای نوشتن انتخاب می‌کرد جنبه عام داشت. نویسندگانی مانند من، گلشیری  و دولت آبادی بیشتر به ساختار داستان توجه داریم و توجه ما بیشتر به خود نوشته است تا مخاطب. اما درویشیان اینگونه نبود.


             
             جمال میرصادقی

نویسنده «ادبیات داستانی» در ادامه عنوان کرد: من اعتبار و سطح هنری درویشیان را زیر سوال نمی‌برم و این دسته بندی شامل تمام نویسندگان دنیا می‌شود. آثار درویشیان به لحاظ معنایی و ساختاری دارای اعتبار است. عام بودن داستان های او وجه تمایز او با دیگر نویسندگانی چون من است که اختصاصی‌تر می‌نویسیم.

نویسنده «عناصر داستان» درباره نثر درویشیان عنوان کرد: نثر جزو تکنیک است. درویشیان سعی داشت تا حد ممکن ساده بنویسد. نویسنده‌ای مانند گلشیری تمرکزش بر به کار بردن صناعت در نثر بود و نویسنده‌ای مانند من سعی می‌کند در عین ساده بودن نثر صادقی داشته باشد.

ما دو نوع نثر داریم،‌ نثر گفتاری و نثر نوشتاری. نمونه موفق نثر گفتاری نثر آل‌احمد است-دلیل ماندگاری آل‌احمد نثر خاصش است- آن هم نه به لحاظ محتوایی بلکه به لحاظ ساختاری.  آل‌احمد آنطوری حرف می‌زند که  مردم حرف می‌زنند و طوری می‌نویسد که اگر جایی در پشت پرده‌ای بنشینی و داستان‌هایش را  بلند بخوانی،‌ همه فکر می‌کنند که برایشان حرف می‌زنی.  نوع دیگر نثر نوشتاری مانند نثر ابراهیم گلستان است که به شعر نزدیک است و آهنگ و وزن شیرینی دارد که جنبه خاص دارد و نثری ادبی است.

             

 این مدرس داستان‌نویسی در انتها افزود: درویشیان نثر گفتاری را برای نوشتن انتخاب می‌کرد و سعی می‌کرد نثری به کار ببرد که قابل فهم برای عامه باشد. درویشیان سعی می‌کرد از ادبی نوشتن و شیوه نوشتاری نوشتن پرهیز کند چون مخاطب او عامه مردم بودند.
 
 
کد مطلب : ۲۶۶۷۵۸
http://www.ibna.ir/vdcbs0b5wrhb0zp.uiur.html
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما